Oorspronkelijke krater van de grote uitbarsting in 1723

Vandaag naar Irazu, de laatste bestemming van onze vakantie. Als we ‘s ochtends wakker worden hangt er een dikke mist, zicht is nog geen 10 meter. Dat belooft niet veel goeds.

Eerst ontbijten. Dat is uitstekend. Alles wat je vraagt wordt voor je gemaakt. Wij eten een paar overheerlijke pannenkoeken met vers fruit. Dat lekkere fruit zullen we in Nederland nog gaan missen.

Irazu is hier een klein half uurtje met de auto vandaan, dus we laten de spullen lekker in de kamer liggen en gaan op pad. De tocht gaat door dichte mist en lichte regen. We hebben het gevoel letterlijk door de wolken te rijden. De weg slingert gestaag omhoog en op een gegeven moment prikt de zon er door. Misschien komt het toch allemaal nog goed. In de verte kunnen we een stukje van Cartago zien. de hele stad is gehuld in een dik wolkenpak dat op de grond lijkt te hangen.

Hoofdkrater, laatste uitbarsting 1963, sinds 2001 weer actief

Als we een stukje verder rijden rijden we weer in dikke mist of wolken, wat het ook moge zijn. Bij de ingang van Irazu geeft men aan dat de kans groot is dat we niets zien, maar dat de zon soms door de wolken heen prikt en je dan wel zicht hebt. We zijn er nu toch, betalen de entree en rijden verder. Ineen dikke wolkensoep stappen we uit bij het parkeerterrein. We kijken uit – voor zover dat kan – over een grijze massa van as en lavasteentjes waar niets op lijkt te willen groeien. Boven het landschap hangt een dik wolkendek.

mist op de top van Irazu over maanlandschap van zwarte lavasteentjes

Terwijl we het pad aflopen naar de kraterrand lijkt het evenwel wat te gaan opklaren. En ja hoor, wonder boven wonder, de zon breekt door en we hebben een perfect zicht op de krater en het meer er onder, al zien we wel de bewolking al weer aan komen drijven. Ontzettend geluk dus dat we met dit weer nog zulk goed zicht hebben op de krater.

kratermeer

De krater zelf heeft een diameter van meer dan een kilometer en is 300 meter diep. Het pad loopt in een halve cirkel met de krater mee en de opklaring lijkt wel met ons mee te bewegen.  Telkens hebben we helder zicht en als we net klaar zijn komt de bewolking weer opzetten. Het is hier ook behoorlijk fris, gelukkig hebben we een trui en jas meegenomen. Met de lichte motregen kunnen we alvast wennen aan het weer in Nederland.

kraterrand in de mist

Op de weg terug zien we nog een soort wasbeer achtig beest niet ver van het pad af naar torretjes en wormen graven. Het beest is bepaald niet schuw en laat zich gemakkelijk fotograferen.

Eenmaal terug gekomen op het parkeerterrein trekt de lucht helemaal dicht en is er van de krater niets meer te zien. Door de dikke soep rijden we terug naar onze overnachtingsplek om de bagage op te halen.

Nu is het alleen nog terug rijden naar San Jose, ergens onderweg een plek zien te vinden om de auto te laten wassen, de auto inleveren en naar het vliegveld. Als het verkeer erg mee zit gaan we misschien nog even kort San Jose in voor wat souvenir shoppen, al kunnen we denk ik niet veel meer meenemen.

De vakantie was weer super. Veel gezien en heerlijk genoten.

Gewekt door de opkomende zon die door de ramen schijnt schuiven we aan bij het ontbijt. Het is weer heerlijk fruit en daarna broodjes met ei en jam met heerlijke costaricaanse koffie. Een goed begin van de dag. Was gisteravond wel erg warm, denk meer dan 20 graden, maar gelukkig stond er veel wind, dus was goed uit te houden.

Ook vanochtend waait het nog hard. Als het hier al hard waait, is het bij de vulkaan nog heftiger en kunnen we niet naar de top omdat je daar gewoonweg van afwaait. Het laatste stuk bij de top gaat namelijk over een richel van 80 cm breed en aan beide kanten een afgrond. Daar kan je alleen naar toe als het nagenoeg windstil is en dat is het hier totaal niet. We hebben hier te maken met de staart van een orkaan bij Mexico en dat zorgt hier voor erg veel wind (en in het oosten regen, maar daar zijn we gelukkig al geweest). De wind gaat ook nog wel een paar dagen aanhouden zo te zien, dus het beklimmen van de top van Rincon de la Vieja zit er voor ons dus niet in.

In plaats van de tocht naar de top gaan we vandaag twee andere hikes in het park doen. Eerst een tocht langs allerlei geothermische hotspots, kokend water midden in de natuur, omhoog spattende modderpoelen en gevaarlijk grommende gaten in de grond waar rook uit komt. Erg bijzonder.

Modderpoelen met opspattende modder

Ook is het best raar dat er zo vlak bij kokend water uit de grond en opspattende kokende modder bomen kunnen groeien. En als je de grond onder je zwaar hoort grommen en je ziet een meter voor je rook uit een gat omhoog stijgen, ga je je ook afvragen hoe veilig de ondergrond is waar je op staat.

kokend water midden in het bos

Zwaveldamp hangend in bos

Kort filmpje van modderpoelen, kokend water etc. voor de liefhebber:

http://www.youtube.com/watch?v=s5wJbp1JJQg

En dat allemaal in de brandende zon, tjonge wat is het hier warm. Af en toe valt er een spatje regen, maar dat droogt sneller op door de zon dan dat je er nat van wordt.

Gecko van circa 50 cm kwamen we tegen op hike

De tweede tocht is een hike van twee uur heen en twee uur terug naar een waterval met een mooie lagune er voor waar je kan zwemmen. Deze tocht zou ten opzichte van een andere tocht naar een waterval betrekkelijk vlak moeten zijn. Die andere tocht wordt overigens vanwege de wind ook afgeraden.

De huidige tocht vinden wij al steil en lang genoeg. Onderweg zien we weer enorm grote bomen in een wat meer open bos. We zien ook nog spidermonkeys hoog in de bomen. Vrij plotseling verandert het landschap van bos in een vrij droge vlakte met grote agaves en gaat het daarna ineens weer verder in een bos.

Aan het eind van de tocht is het erg steil afdalen, maar de waterval en de lagune zijn prachtig. Heerlijk gezwommen om even af te koelen en daarna ons lunchpakket verorberd.

De weg terug ging, hoewel dit tegen wind en omhoog was, verrassend genoeg sneller dan de weg heen en daardoor hadden we, tegen de verwachting in, nog wel tijd om een paar natuurlijke thermale baden in de buurt te bezoeken.

De thermale baden zijn mooi gesitueerd, midden in de natuur langs een stromende rivier. Omdat het thermale zwavelhoudende water zelf wel erg heet is om in te gaan zitten (40 graden Celcius), wordt er door middel van een holle bamboestok water uit de naastgelegen rivier een natuurlijk gevormde kom in de rotse ingeleid waardoor het water gemengd wordt en er een warm bad ontstaat. Heerlijk voor de vermoeide spieren na ongeveer 7 uur hiken.

Rechts hotsprings met natuurlijk mengbad, links rivier

‘s avonds nog lekker een paar biertjes gedronken bij de hut, beetje hangen in de hangmat en daarna nog goede tips gekregen voor de rest van de trip, van mooie stranden in Nicoya tot een mooie plek om te gaan snorkelen waarbij je op weg naar het rif ook nog walvissen kunt zien. Of dat allemaal gaat lukken valt natuurlijk nog te bezien. Morgen gaan we in ieder geval naar de kust en kijken we of door de storm het water niet te troebel is geworden om te snorkelen.

Nog voor ons vertrek naar Arenal hebben we een overnachting vlakbij Monteverde weten te regelen, het was de laatste vrije kamer. We hadden eigenlijk voor twee nachten willen boeken, maar helaas, dat was niet meer mogelijk. We hebben nu in ieder geval een plek waar we ‘s avonds terecht kunnen, dat geeft ons meer speelruimte overdag en dat is geen overbodige luxe, want hoewel Monteverde hemelsbreed waarschijnlijk op minder dan35  kilometer afstand ligt, moeten we een kleine 200 kilometer (om)rijden om er te komen.

Maar voor het zover is, eerst naar Arenal zelf. De weg is goed begaanbaar tot de afslag naar Arenal zelf (2 km). Deze twee kilometer is over een laag los over de weg gestrooide en daarna vastgereden stenen met hier en daar erg diepe kuilen. De stenen lijken af en toe behoorlijk scherp en flink zigzaggend over de weg om deze scherpe stenen en kuilen te ontwijken schiet het niet op. Onderweg wel al de mooiste uitzichten met in de verte de vulkaan Arenal die – gekroond in een wolkendek – boven het landschap uit toornt.

Bij Arenal hebben we een flinke tocht te voet gemaakt van ruim 2 uur. Eerst door afwisselend dicht bos en weidelandschap, daarna door een echt regenwoud, langs een kratermeer en tot slot over de oude lavaflow uit 1968 die een groot deel van de omgeving verwoest had.

Een mooie tocht, waarbij we naast mooie uitzichten en hagedissen ook een echte luiaard hebben kunnen bewonderen.

Na deze hike de auto in en op weg naar Monteverde, of beter gezegd, een klein plaatsje vlakbij: Santa Elena. De weg was vrij goed rondom Lake Arenal, een kunstmatig meer gevormd door een dam. Daarna werd de weg langzaamaan slechter en slechter. Op een gegeven moment was de weg nog slechter dan het stukje dat we eerder naar Arenal hadden moeten afleggen. Scherpe bochten, afgronden zonder vangrail uiteraard, afbrokkelende stukken weg en bovenal ontzettend veel scherpe stenen die uitsteken boven de weg. Onderweg de nodige auto’s met kapotgereden banden gezien.

Met een slakkengangetje van tussen de 20-30 kilometer per uur de laatste 40-50 kilometer afgelegd. Op deze wijze worden kleine afstanden ineens groot.

Eenmaal aangekomen op het terrein van ons hotel blijkt onze ‘kamer’ een vrijstaand klein blokhutje grenzend aan het woud te zijn. Erg leuk, midden in de natuur. Vanuit ons hutje bellend gelijk een overnachting voor de dag erna geregeld. Met ons pocito spaans en een poco anglais van de spaanse meneer aan de andere kant van de lijn hebben we morgen ook onderdak, zodat we met een gerust hart een hele dag kunnen hiken in Santa Elena Cloud Forest Reserve. Voor morgen hebben we ook al geregeld dat we meegaan met een gids, want dan zie je over het algemeen toch veel meer wildlife.

Lekker gegeten bij het restaurant Mariposa vlakbij en daarna alvast de spullen klaargelegd voor morgen. Gelijk werd duidelijk dat we hier inderdaad in het midden van het bos zitten, want naast een brutale mier troffen we ook een kleine schorpioen in onze hut aan. Gelukkig was het beestje klein genoeg om in een glas gevangen te worden, zodat we ‘m makkelijk buiten konden zetten. Wel bizar om mee te maken. Dat betekent morgen onze schoenen eerst uitkloppen voordat we ze aantrekken.

Omstreeks 8 uur waren we een auto met navigatiesysteem rijker en konden we fijn het drukke verkeer van San Jose induiken. Ons navigatiesysteem werkte evenwel bijna een uur lang niet, maar met behulp van een kaart, Maaike’s richtinggevoel en  hier en daar wat bewegwijzering waren we toch al een eind gekomen op weg naar Poas. Vanuit de auto nog gebeld met het verhuurbedrijf, bleek er een bepaalde instelling in het navigatiesysteem verkeerd te staan. Werkte daarna gelijk prima.

De trip naar Poas was al een avontuur op zich. De weg is hier en daar erg slecht, het is alsof men er na het asfalteren van een weghelft genoeg van had en daarna gestopt is. Gaten overal, soms erg diep. Verder is het verkeer zelf erg bijzonder.

Vlak voor Poas zelf is de weg wel ineens geasfalteerd en zo glad als we dat in Nederland gewend zijn. Van de parkeerplaats is het iets meer dan een kilometer lopen naar het uitzichtpunt voor de krater. Helaas mag je niet afdalen naar de krater zelf, daarvoor moet je vulkanoloog zijn en deel uitmaken van het onderzoeksteam. Men gaat er vanuit dat Poas nog een keer gaat uitbarsten en dat kan behoorlijk heftig worden.

Autofotografie met in de achtergrond Poas

Bij aankomst was de vulkaan nog niet zo hevig aan het pruttelen, een klein beetje rook kwam uit een hoek van de vulkaan omhoog en overal borrelde het water wel gezellig.

Een minuut of 5 later kwamen al de eerste grotere rookpluim omhoog. 30 minuten later was het uitzicht totaal veranderd. Een grote dikke rookpluim kwam omhoog uit de vulkaan en de krater zelf was al nauwelijks meer zichtbaar, terwijl de hele top van de vulkaan langzaam aan al in een dik pak wolken aan het verdwijnen was. Erg indrukwekkend om te zien.

Laguna Botos

Ook bijzonder is het meer gevormd door regenwater van een vlakbij gelegen krater (Laguna Botos). Het meer ligt er aantrekkelijk bij, maar door de hoge zuurgraad wil je daar niet gaan zwemmen en leeft er nauwelijks iets in. De omgeving is wel mooi groen.

We hebben ook nog een filmpje van Poas gemaakt waarop het verschil in activiteit goed te zien is:

Na al dit natuurgeweld weer terug naar het geweld op de Costaricaanse wegen. Vrolijk slingerend naar beneden met op de achtergrond een vrolijke spaanstalige zender met zomermuziek hobbelen we over de zo nu en dan zeer slechte weg naar de La Paz watervallen. Deze watervallen behoren tot de meest gefotografeerde watervallen van Costa Rica en staan ook op de voorkant van een van onze  reisgidsen.

La Paz is prive eigendom en de eigenaar heeft dit stuk gebied omgetoverd tot een natuurpark met kleine dierentuin met slangen, kikkers, een vlindertuin en een enorme ouderwetse vogelkooi (zo’n koepel met gaas). Hieronder volgen wat foto’s, dat zegt meer dan woorden.

Erg leuk was het ook om Toekans van zo dicht bij te kunnen bekijken dat je ze zelfs kon aanraken, sterker nog, met wat aansporing van een verzorger gingen ze zo op je hand of schouder zitten.

Kort filmpje van kolibri:

Na het (ook letterlijk) aapies kijken nog lekker geluncht in La Paz en daarna de wandeltocht langs de watervallen gemaakt. Erg mooi, zowel de watervallen zelf als de setting, mooi in authentiek regenwoud. Ook hier zeggen foto’s vaak meer dan woorden, dus plak ik lekker wat plaatjes.

Om 14:30 uur moesten we toch echt de watervallen verlaten, want we willen nog doorrijden naar La Fortuna, vlakbij Arenal, maar we hebben nog geen overnachtingsplek geregeld.

Uiteindelijk komen we via de Rough Guide uit bij een hotel dat goed omschreven is. Even gebeld en er was nog een kamer vrij. Nu nog dit adres zien te vinden, want onze Garmin kent het adres niet, sterker nog, zelfs de hoofdstraat van La Fortuna lijkt hij niet te kennen, dus dat wordt nog wat.

Na wat op goed geluk doorrijden en door gebruik te maken van nuttige plaatsen (pompstation in La Fortuna) in combinatie met een kaartje uit een van de reisgidsen weten we onze bestemming toch vrij gemakkelijk te vinden.

Kamers zijn prima, helaas heeft de kamer zelf door de hoge bomen in de omgeving geen uitzicht op de Arenal vulkaan. Vanaf de straat hebben we nog wel gauw een foto genomen. Dat ziet er mooi uit.

Morgen staat Arenal op de agenda en daarna zien we wel. Misschien gaan we gelijk door naar Monteverde Cloud Forest , maar daar moeten we dan nog wel eerst een overnachtingsplek in het park of vlak daarbuiten zien te regelen. Inmiddels weten we dat het korte weggetje tussen Arenal en Monteverde in de praktijk niet goed met de auto afgelegd kan worden, dus kunnen we niet – zoals we van plan waren – La Fortuna als uitvalsbasis gebruiken.